Modlitwa do św. Kingi (Kunegundy) – tekst i znaczenie

Kinga czy Kunegunda?

Dawne modlitewniki podpisywały tę modlitwę imieniem Kunegundy. Kunegunda to pełna forma imienia, a Kinga – zdrobnienie, które w Polsce zastąpiło oryginał. Chodzi o córkę króla Węgier Beli IV, urodzoną w 1234 roku, żonę księcia krakowskiego Bolesława Wstydliwego. Nie należy jej mylić ze św. Kunegundą Luksemburską, żoną cesarza Henryka II, żyjącą dwa wieki wcześniej.

Dawne modlitewniki chętnie używały imienia Kunegunda, bo brzmiało bardziej uroczyście. Dziś posługujemy się formą Kinga – tą, którą zna każdy pielgrzym w Starym Sączu.

Pierścień w szybie – legenda z Wieliczki

Najbardziej znana opowieść o Kindze dotyczy soli. Według legendy przed wyjazdem do Polski poprosiła ojca o posag, który przyda się nowej ojczyźnie, i wrzuciła swój pierścień do kopalni soli w Marmaroszu. Po przybyciu do Polski wskazała miejsce, w którym kazała kopać – w pierwszej bryle soli znaleziono jej pierścień.

Legenda wiąże się z faktem historycznym: w XIII wieku zaczęto wydobywać sól w Bochni i Wieliczce. Kinga stała się patronką górników solnych, a w kopalni wielickiej znajduje się wykuta w soli kaplica jej imienia – jedno z najsłynniejszych podziemnych miejsc modlitwy na świecie.

Z księżnej uboga zakonnica

Modlitwa streszcza najważniejszą decyzję Kingi jednym zdaniem: z możnej księżnej stałaś się chętnie ubogą zakonnicą. Po śmierci męża w 1279 roku rozdała majątek i wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru klarysek w Starym Sączu. Tam przeżyła resztę życia, wykonując – jak podkreśla tekst – najprostsze prace. Zmarła w 1292 roku.

Wcześniej, za życia męża, hojnie wspierała kraj z własnego posagu, m.in. po najazdach tatarskich. Jej małżeństwo z Bolesławem tradycja opisuje jako białe, czyli przeżyte w dobrowolnej wstrzemięźliwości. Dla współczesnego czytelnika ważniejsze jest co innego: Kinga umiała zrezygnować z pozycji, która dawała jej władzę.

W Starym Sączu Kinga troszczyła się również o okolicę: wspierała budowę kościołów, opiekowała się chorymi i ubogimi z pobliskich wsi. Siostry klaryski do dziś przechowują pamiątki z jej czasów, a klasztor należy do najstarszych nieprzerwanie działających wspólnot żeńskich w Polsce.

„Królowa i Pani” – język dawnej pobożności

Modlitwa zwraca się do Kingi słowami: bądź zawsze naszą Królową i Panią, a modlących się nazywa poddanymi i sługami. Brzmi to dziś zaskakująco, bo podobne tytuły rezerwujemy dla Maryi. Ten język trzeba odczytać historycznie: Kinga była prawdziwą panią ziemi sądeckiej, którą otrzymała od męża, a jej poddani modlili się do niej jak do opiekunki.

Sens prośby jest prosty: modlący się prosi, by Kinga broniła nas swoimi modlitwami przed nieprzyjaciółmi. Obrona przychodzi przez modlitwę, nie przez władzę – to właściwe rozumienie wstawiennictwa.

Zakończenie przypomina, po co jest ta obrona: abyśmy po zakończeniu ziemskiego życia dostąpili królestwa chwały. Kinga, która sama zamieniła książęcy dwór na klasztorną celę, prowadzi modlących się w tę samą stronę – od zabezpieczania doczesności do troski o wieczność.

Stary Sącz 1999

Kult Kingi trwał od jej śmierci, a beatyfikacja nastąpiła w 1690 roku. Kanonizacji dokonał Jan Paweł II 16 czerwca 1999 roku na błoniach w Starym Sączu, podczas jednej z najliczniejszych Mszy jego pielgrzymek do Polski. Wspomnienie liturgiczne przypada 24 lipca.

W tym dniu do klasztoru klarysek, gdzie spoczywają jej relikwie, przybywają pielgrzymi z Sądecczyzny, a w kopalniach w Wieliczce i Bochni odprawia się Msze. Modlitwę odmawiają też ludzie ciężkiej pracy fizycznej, kobiety prowadzące dom i osoby, które zrezygnowały z kariery dla bliskich.