Litania do Najświętszej Maryi Panny (Loretańska) – tekst

Pięć grup wezwań

Litania Loretańska nie jest przypadkowym zbiorem tytułów. Po wstępnych wezwaniach do Trójcy Świętej następuje pięć wyraźnych grup. Pierwsza mówi o Maryi jako Matce: Chrystusowej, Kościoła, miłosierdzia, łaski, Stworzyciela, Zbawiciela. Druga – jako o Pannie: roztropnej, czcigodnej, wiernej. Trzecia to symbole biblijne. Czwarta – Maryja jako pomoc: Uzdrowienie chorych, Ucieczka grzesznych, Pocieszycielka strapionych. Piąta to tytuły królewskie.

Taki porządek prowadzi od tego, kim Maryja jest wobec Chrystusa, przez Jej cnoty i tajemnicę, do tego, kim jest dla nas, i wreszcie do Jej chwały w niebie.

Wieża z kości słoniowej i Dom złoty

Najbardziej zagadkowe są symbole z trzeciej grupy. Wieża Dawidowa i Wieża z kości słoniowej pochodzą z Pieśni nad pieśniami, gdzie opisują piękno oblubienicy (Pnp 4,4; 7,5). Wieża oznacza siłę i bezpieczeństwo, kość słoniowa – czystość i szlachetność. Maryja jest więc piękna i mocna zarazem, schronieniem dla wierzących.

Dom złoty to aluzja do świątyni Salomona, której wnętrze wyłożone było złotem (1 Krl 6). Bóg zamieszkał w świątyni jerozolimskiej, ale jeszcze pełniej – w łonie Maryi. Podobnie Arka przymierza: w Starym Testamencie skrzynia z tablicami Prawa, nad którą unosiła się obecność Boga. Maryja nosiła w sobie samo Słowo.

Gwiazda zaranna i Brama niebieska

Gwiazda zaranna to jutrzenka, która pojawia się na niebie przed wschodem słońca. Maryja zapowiada nadejście Chrystusa, Słońca sprawiedliwości. Średniowieczni żeglarze modlili się do Niej jako do Gwiazdy Morza, która wskazuje drogę w ciemności.

Bramo niebieska nawiązuje do słów Jakuba po śnie o drabinie: „To jest prawdziwie dom Boga i brama nieba” (Rdz 28,17). Przez Maryję Syn Boży przyszedł na ziemię, a przez Nią – jak wierzymy – prowadzi drogę do nieba. Stolica mądrości oznacza tron, na którym zasiadła Mądrość wcielona – często przedstawia się Maryję siedzącą z Dzieciątkiem na kolanach jak na tronie.

Litania, która rośnie

Rdzeń litanii ukształtował się w średniowieczu, a nazwę wziął od sanktuarium w Loreto, gdzie była regularnie śpiewana. Stolica Apostolska zatwierdziła ją pod koniec XVI wieku, w czasie, gdy ograniczano liczbę litanii używanych publicznie. Od tamtej pory papieże dodawali nowe wezwania, odpowiadając na potrzeby swoich czasów.

Tekst na tej stronie zawiera wszystkie współczesne dodatki, w tym Matko Kościoła, Matko nadziei, Pociecho migrantów i polskie Królowo Polski. Litania jest więc żywym dokumentem: pokazuje, jak Kościół w każdej epoce odkrywa w Maryi coś nowego.

Werset i modlitwa na zakończenie

Po wezwaniach do Baranka Bożego następuje werset i modlitwa, w której prosimy, by Bóg dał nam cieszyć się trwałym zdrowiem duszy i ciała. To kolekta ze Mszy o Najświętszej Maryi Pannie, prosząca jednocześnie o zdrowie, uwolnienie od utrapień i radość wieczną.

Werset poprzedzający modlitwę – Módl się za nami, Święta Boża Rodzicielko, z odpowiedzią o obietnicach Chrystusowych – zbiera wszystkie wcześniejsze wezwania w jedną prośbę. W parafiach po litanii często dołącza się jeszcze antyfonę Pod Twoją obronę albo pieśń maryjną, choć sam tekst litanii kończy się na modlitwie kapłana.

Jak śpiewać i odmawiać litanię

Prowadzący wypowiada wezwanie, a pozostali odpowiadają módl się za nami. W kościele litanię śpiewa się zwykle na znaną melodię, w domu można ją recytować. Trwa około sześciu minut. Szczególnie odmawia się ją w maju, w soboty i w święta maryjne, a także na zakończenie różańca. Kto chce ją lepiej przeżyć, może przy kolejnych spotkaniach wybierać jedną grupę wezwań i nad nią się zatrzymać.