Panie Boże wszechmogący! Dzieci narodu wojennego wznoszą ku Tobie bezbronne ręce z różnych krańców świata. Wołają do Ciebie z głębi kopalń syberyjskich i ze śniegów Kamczatki, ze stepów Algierii i z Francji, ziemi obcej. A w Ojczyźnie naszej, w Polsce Tobie wiernej, nie wolno wołać do Ciebie, i starcy nasi, kobiety i dzieci modlą się do Ciebie w ukryciu, myślą i łzami.
Boże Jagiellonów! Boże Sobieskich! Boże Kościuszków! Zlituj się nad Ojczyzną naszą i nad nami. Pozwól nam znowu modlić się do Ciebie obyczajem przodków, na polu bitwy z bronią w ręku, przed ołtarzem zrobionym z bębnów i dział, pod baldachimem zrobionym z orłów i chorągwi naszych; a rodzinom naszym pozwól modlić się w kościołach naszych miast i wiosek, a dzieciom na grobach naszych. Wszakże niech się stanie nie nasza wola, ale Twoja. Amen.
Adam Mickiewicz, „Księgi pielgrzymstwa polskiego” (1832).