Modlitwa o połączenie cierpień z męką Chrystusa w Ogrójcu

Kielich z Ogrójca

Cała modlitwa zbudowana jest wokół jednej sceny: Jezus w Getsemani w noc przed męką. Ewangelie opisują Jego trwogę i smutek „aż do śmierci” (Mk 14,34), a św. Łukasz dodaje, że pot Jego był jak krople krwi spadające na ziemię (Łk 22,44). Wtedy pada prośba: „Ojcze, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich. Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty” (Mt 26,39).

Modlitwa zaczyna od podkreślenia, że kielich był gorzki i odpychający. Nie ma tu idealizacji cierpienia. Jezus naprawdę się bał i naprawdę prosił o oddalenie męki. Dla człowieka chorego to ważna wiadomość: lęk przed bólem i prośba o uwolnienie nie są brakiem wiary.

Wlać swój napój do Jego kielicha

Najbardziej oryginalny obraz modlitwy to zdanie: napój mojego kielicha wlewam do tego, który wypił Syn Boży. Modlący się nie twierdzi, że jego ból jest taki sam jak męka Chrystusa. Prosi, by jego cierpienie zostało włączone w tamto, jedyne zbawcze. W ten sposób staje się czymś więcej niż przypadkiem biologii.

Ta myśl ma głębokie korzenie. Św. Paweł pisał do Kolosan: „w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24). Jan Paweł II w liście apostolskim Salvifici doloris z 1984 roku wyjaśniał, że ludzkie cierpienie, złączone z krzyżem, uczestniczy w dziele odkupienia. Polska pobożność nazywa to krócej: ofiarować cierpienie.

Albo męstwo, albo ulga – uczciwa prośba

W środku modlitwy pojawia się zdanie, które ratuje ją od patosu. Modlący się przypomina Bogu Jego obietnicę, że nie żąda niczego ponad nasze siły – to cytat z Pierwszego Listu do Koryntian (1 Kor 10,13). I prosi wprost: albo dodaj mi męstwa, albo skróć moje cierpienie.

To bardzo ludzka i zarazem bardzo pokorna prośba. Nie dyktuje Bogu rozwiązania, ale też nie udaje, że ból jest łatwy. Zostawia Bogu wybór drogi, prosząc jedynie, by nie była ona ponad siły. Wiele osób przewlekle chorych mówi, że właśnie to zdanie pozwoliło im modlić się szczerze.

Przygarnąć się do krzyża – ostatnia część

Trzecia część zwraca się już do Jezusa i wylicza kolejne etapy męki: krwawy pot, konanie, smutek, trwogę, opuszczenie przez wszystkich na krzyżu. Modlący się mówi, że przygarnia się do tego wyniszczenia – jak dziecko, które w bólu tuli się do kogoś bliskiego. Zdanie o kolanach, które zginają się istot niebieskich, ziemskich i podziemnych, pochodzi z hymnu o uniżeniu Chrystusa w Liście do Filipian (Flp 2,10).

Na końcu modlitwa rozszerza się poza osobę cierpiącą: zmiłuj się nad wszystkimi grzesznikami. Cierpienie, które mogłoby zamknąć człowieka w sobie, staje się okazją do wstawiennictwa za innych.

Dla kogo i kiedy

Modlitwa jest długa i wymagająca, dlatego najlepiej sprawdza się w spokojniejszych chwilach: przed snem w szpitalu, podczas bezsennej nocy, w czasie oczekiwania na wyniki badań. Osoby bardzo osłabione mogą odmawiać tylko środkową część – od słów Ojcze, oddal ode mnie do prośby o męstwo.

Dobrze pasuje też do czwartkowej Godziny Świętej, w której wspomina się modlitwę Jezusa w Ogrójcu, i do rozważań w Wielkim Poście. Bliscy chorego mogą odmawiać ją w jego imieniu, zamieniając formy na liczbę mnogą. Modlitwa nie zastępuje leczenia ani nie zakazuje szukania ulgi: zdanie o skróceniu cierpienia jest wręcz zaproszeniem, by prosić o pomoc także lekarzy.