Siedem próśb o siedem darów Ducha Świętego – tekst

Sześć czy siedem darów?

Tytuł zapowiada siedem próśb, ale uważny czytelnik doliczy się w tekście sześciu. Pierwsza, skierowana do Ducha miłości, opisuje w istocie dar mądrości. Piąta łączy dwa dary: zwraca się do Ducha umiejętności, a prosi o prawdziwą pobożność. Dawny autor nie trzymał się ściśle schematu – prośby są modlitwą, nie katechizmową listą.

Zamieszanie ma zresztą starszy rodowód. W hebrajskim tekście Księgi Izajasza (11,2–3) wymienione są tylko sześć określeń, z bojaźnią Pańską powtórzoną dwukrotnie. Grecki przekład Septuaginty i łacińska Wulgata oddały pierwsze wystąpienie bojaźni słowem „pobożność” – i tak powstała tradycyjna liczba siedem, symbol pełni.

Mądrość – smakować to, co niebieskie

Pierwsza prośba brzmi: abym umiał godnie cenić dobra niebieskie, a ziemskimi marnościami gardzić. To klasyczny opis daru mądrości. Łacińskie sapientia pochodzi od sapere – mieć smak, smakować. Mądrość w sensie duchowym to nie wiedza, lecz umiejętność odczuwania, co naprawdę ma wartość.

Dlatego prośba kieruje się do Ducha miłości. Św. Tomasz z Akwinu uczył, że dar mądrości wyrasta z miłości: kto kocha Boga, zaczyna rozumieć rzeczy tak, jak On je widzi.

Rozum i rada – światło na myśli i decyzje

Druga prośba, o dar rozumu, prosi o oświecenie myśli, by zrozumieć tajemnice potrzebne do zbawienia. Dar rozumu pozwala wniknąć w prawdy wiary – nie wyjaśnić je do końca, ale dostrzec ich sens i spójność. Prośba sięga dalej: aż do pełnego oglądania Trójcy w niebie, gdzie wiara przejdzie w widzenie.

Trzecia, o dar rady, dotyczy decyzji praktycznych. Modlący się prosi, by Duch nie opuszczał go we wszystkich sprawach tego niestałego życia, skłaniał do dobrego i odstraszał od złego. Obraz przystani wieczności przedstawia życie jako żeglugę, w której trzeba stale korygować kurs.

Męstwo wśród złych przykładów

Czwarta prośba zawiera zwrot zaskakująco aktualny: Duch ma podtrzymywać serce wśród złych przykładów. Męstwo nie oznacza tu bohaterstwa na polu bitwy, ale odporność na presję otoczenia – na to, że „wszyscy tak robią”. Prośba wymienia też moich i Twoich nieprzyjaciół: wrogowie duszy są zarazem wrogami Boga.

Ten dar szczególnie przydaje się młodym przed bierzmowaniem, którzy wchodzą w dorosłe życie i muszą sami bronić swoich wyborów.

Umiejętność, pobożność, bojaźń

Piąta prośba zaczyna od daru umiejętności, a kończy na pobożności: prosi, by oziębła dusza zwróciła się ku świętej miłości Boga. Umiejętność pozwala właściwie ocenić rzeczy stworzone, pobożność – odnosić się do Boga jak dziecko do Ojca. Połączenie ich w jednej prośbie ma sens: kto widzi świat we właściwym świetle, łatwiej zwraca się ku Stwórcy.

Ostatnia prośba dotyczy bojaźni Bożej. Nie chodzi o strach przed karą, lecz o lęk dziecka, które nie chce zranić kochającego Ojca. Stąd prośba, by pamiętając zawsze o Twojej obecności, nigdy Go nie obrazić.

Krótka modlitwa z Wieczernika

Na końcu nabożeństwa znajduje się modlitwa do częstego odmawiania. Przypomina, jak Duch Święty rozradował Matkę Syna Bożego i świętych Apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy, i prosi o tę samą radość teraz i w godzinie śmierci. Można ją powtarzać w ciągu dnia jako akt strzelisty.

Całe nabożeństwo trwa około siedmiu minut. Dobrze nadaje się na każdy dzień nowenny przed Zesłaniem Ducha Świętego, do przygotowania do bierzmowania i przed egzaminem czy trudną rozmową, gdy potrzeba daru rady lub męstwa.