Modlitwa do Pana Jezusa cierpiącego — tekst

W ramach kultu Męki Pańskiej wykształciły się dwa sposoby rozważania cierpienia Chrystusa. Pierwszy ma charakter opisowy: przechodzi przez poszczególne wydarzenia, tak jak w Drodze Krzyżowej czy Litanii Męki Pańskiej. Drugi, do którego należy ta modlitwa, ma charakter praktyczny — każde przypomnienie cierpienia Chrystusa natychmiast przekształca się w prośbę o konkretną zmianę w życiu modlącego się.

Ten schemat powtarza się w całym tekście: „Jezu, oskarżony i zniesławiony – naucz mnie gardzić ludzkimi osądami”; „Jezu, posiniaczony ciosami – naucz mnie znosić przykrości, cierpienia i choroby”; „Jezu, skazany na haniebną śmierć – spraw, abym nie pędził za sławą”. Modlitwa nie poprzestaje na współczuciu; za każdym razem pyta, co z tego wynika dla modlącego się.

Jej początek odwołuje się do obrazu baranka bez skazy, czerpiąc zarówno ze słów Jana Chrzciciela nad Jordanem (J 1, 29), jak i z Pierwszego Listu św. Piotra, który mówi o odkupieniu „cenną krwią Chrystusa, podobną do krwi baranka bez skazy” (1 P 1, 19). Ten sam obraz powtarza się podczas każdej Mszy św. przed Komunią.

Wyróżnia się jedno zdanie: prośba, by cierpienia Chrystusa nie były „na próżno”. Nie jest to wątpliwość co do ich skuteczności, ale świadomość, że owoc Męki Pańskiej dociera do człowieka tylko wtedy, gdy zostanie przyjęty.

Tekst pochodzi z XIX-wiecznego polskiego modlitewnika i zachowuje jego cechy charakterystyczne: podwójne końcówki rodzajowe w nawiasach oraz starą pisownię. Nie jest on związany z żadną konkretną formą pobożności i służył jako modlitwa prywatna, zwłaszcza w okresie Wielkiego Postu.

Modlitwę najlepiej odmawiać powoli, robiąc przerwę po każdej inwokacji. Jest ich ponad tuzin; w spokojnym tempie całość zajmuje około czterech minut, ale można poświęcić na nią znacznie więcej czasu, powracając do pojedynczej inwokacji i skupiając się na niej.

Naturalnym czasem na jej odmawianie jest piątek oraz cały okres Wielkiego Postu, a zwłaszcza Wielki Piątek. Modlitwa ta sprawdza się również jako uzupełnienie Drogi Krzyżowej — odmawiana po nabożeństwie podsumowuje je w kilkunastu zdaniach.

Drugim zastosowaniem jest choroba i cierpienie. Ponieważ modlitwa ta prosi bezpośrednio o zdolność znoszenia bólu, udręki i pogardy, nadaje się do odmawiania w szpitalu, przed zabiegiem, podczas długotrwałego leczenia oraz w intencji osoby przechodzącej przez taki okres. Nie zawiera ona obietnicy uzdrowienia i nie należy jej tak interpretować.

Warto modlić się przed krzyżem lub trzymając w dłoni mały krucyfiks. Osoby cierpiące na przewlekłe choroby często wybierają z niej jedno zdanie i powtarzają je jako intencję modlitewną w trudniejszych momentach dnia.

Na zakończenie zwyczajowo dodaje się „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Maryjo”, a w intencji chorych – modlitwę „Ty, który poniosłeś rany za nas”.