Kim był święty Willibrord?
Willibrord urodził się w Northumbrii około roku 658. Jego ojciec, Wilgils, który niedawno przyjął chrzt, powierzył go jako chłopca opactwu w Ripon, gdzie kształcił się pod opieką Wilfrida, a później wycofał się, by żyć jako pustelnik w pobliżu ujścia rzeki Humber.
W wieku około dwudziestu lat Willibrord udał się do Irlandii i spędził dwanaście lat w klasztorze Rathmelsigi pod kierownictwem Egberta, angielskiego mnicha, który od dawna pragnął wysłać misję do saksońskich plemion na kontynencie, ale sam nie mógł tego uczynić. To właśnie Egbert w 690 roku wysłał Willibrorda i jedenastu towarzyszy przez Morze Północne do Fryzji. Większość tego, co wiemy, pochodzi z „Żywotu” napisanego przez Alkuina, krewnego świętego, około dwa pokolenia później.
Jak rozpoczęła się misja fryzyjska?
Misjonarze przybyli na terytorium podzielone politycznie. Południowa część znajdowała się pod kontrolą Pipina z Herstalu, frankońskiego majordomusa, podczas gdy północ pozostawała w rękach pogańskiego króla Radboda. Willibrord udał się najpierw do Pipina, który zapewnił mu ochronę i bazę wypadową.
Następnie udał się do Rzymu, aby poprosić papieża Sergiusza I o autoryzację i błogosławieństwo dla swojej misji, co było niezwykłym krokiem w czasach, gdy Anglicy udawali się do Rzymu raczej jako pielgrzymi niż jako misjonarze. Powrócił tam po raz drugi na prośbę Pipina i 21 listopada 695 r. został wyświęcony na biskupa Fryzów w kościele św. Cecylii w Trastevere. Sergiusz wręczył mu palium oraz nadał mu dodatkowe imię Klemens.
Co zbudował w Utrechcie i Echternach?
Willibrord ustanowił swoją siedzibę biskupią w Utrechcie, w starym rzymskim forcie, gdzie zbudował katedrę i od którego uznaje się go za pierwszego biskupa tego miasta. Wokół tej siedziby zorganizował parafie i mianował duchownych, tworząc podstawy Kościoła, który przetrwałby dłużej niż on sam.
W 698 roku Irmina, opatka z Oeren, podarowała mu ziemię w Echternach, na terenie dzisiejszego Luksemburga, gdzie założył klasztor, który stał się centrum jego życiowego dzieła i siedzibą jego skryptorium. Jego misja wykraczała poza Fryzję, sięgając aż do Danii i Helgolandu, a później Bonifacy, który współpracował z nim przez trzy lata, kontynuował te wysiłki w głąb Niemiec.
Praca ta nie przebiegała jednak płynnie. Kiedy w 714 roku zmarł Pipin, Radbod odzyskał terytorium, wypędził misjonarzy i zniszczył kościoły; dopiero po śmierci Radboda w 719 roku Willibrord mógł powrócić i odbudować klasztor.
Dlaczego pielgrzymi tańczą w Echternach?
Willibrord zmarł w Echternach 7 listopada 739 roku, w wieku osiemdziesięciu jeden lat, i został tam pochowany zgodnie ze swoją wolą. Niemal od razu zaczęto go czcić jako świętego, a opactwo stało się miejscem pielgrzymek, gdzie już Alkuin odnotowuje cuda.
W każdy wtorek po Zielonych Świątkach przez ulice Echternach i obok jego grobu przechodzi skacząca procesja, której uczestnicy są połączeni białymi chusteczkami i poruszają się w rytm tej samej prostej melodii przy akompaniamencie orkiestr dętych. Zwyczaj ten jest odnotowany już przed 1553 r.; jego pochodzenie nie jest znane, choć od dawna wiąże się go z reputacją świętego jako uzdrowiciela chorób drgawkowych. W 2010 r. UNESCO wpisało tę procesję na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego.
Czego patronem jest święty Willibrord?
Jest czczony jako patron Holandii i Luksemburga, a także jako patron archidiecezji utrechckiej, która uznaje go za swojego założyciela. Ze względu na tańczącą procesję oraz doniesienia o uzdrowieniach przy jego źródłach wzywa się go w przypadkach padaczki, drgawek i chorób nerwowych, zwłaszcza u dzieci.
Kult ten wykracza poza podziały wyznaniowe. Katolicy, anglikanie, luteranie oraz Staro-katolicki Kościół w Utrechcie pielęgnują pamięć o nim, a ekumeniczne nabożeństwa odprawiane w Echternach w dniu jego święta uczyniły go swego rodzaju patronem pojednania chrześcijańskiego w Niderlandach.