Modlitwa do Pana Jezusa o świętość – z Naśladowania Chrystusa

Co znaczy „świętobliwość”

W dawnej polszczyźnie słowo „świętobliwość” oznaczało świętość życia – pobożność praktykowaną na co dzień, uczciwość, czystość serca. Nie chodziło o nadzwyczajne dary czy cuda, ale o całe życie zwrócone ku Bogu. Dziś słowo to brzmi archaicznie, a bywa nawet używane ironicznie. W dawnym tytule tej modlitwy miało jednak sens poważny: prośbę, by człowiek stał się naprawdę święty – dlatego dziś nazywamy ją po prostu modlitwą o świętość.

Ciekawe, że sama modlitwa o świętość prawie nie mówi. Mówi o tęsknocie. Według jej logiki świętość zaczyna się od pragnienia Boga.

Echo „O naśladowaniu Chrystusa”

Język i obrazy tej modlitwy są niemal dosłownym echem trzeciej księgi O naśladowaniu Chrystusa, dzieła przypisywanego Tomaszowi à Kempis z XV wieku. W rozdziale o odpoczywaniu w Bogu ponad wszystkie dobra pojawia się to samo pytanie: kto da mi skrzydła, abym poleciał i spoczął w Tobie? Jest też wezwanie O Jezu, blasku wiecznej chwały, Pocieszycielu pielgrzymów i zdanie o milczeniu, które mówi do Boga.

O naśladowaniu Chrystusa przez stulecia było po Biblii najczęściej czytaną książką religijną w Europie. Czytywali ją codziennie święci tak różni jak Ignacy Loyola i Teresa z Lisieux, która znała ją niemal na pamięć. Polskie modlitewniki chętnie wyjmowały z niej fragmenty i podawały jako osobne modlitwy.

„Kto da mi skrzydła”

Pierwsze pytanie – kto da mi skrzydła, abym wzniósł się ku Tobie – nawiązuje do Psalmu 55: „Gdybym miał skrzydła jak gołębica, uleciałbym i spoczął” (Ps 55,7). Psalmista chce uciec przed wrogami; modlący się – z więzów doczesności. Nie chodzi o pogardę dla świata, lecz o to, że nic na ziemi nie zaspokaja w pełni serca.

Dalej pada pragnienie oglądania Jezusa nie w obrazie ani pod zasłoną, lecz twarzą w twarz. To słowa św. Pawła: „Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś zobaczymy twarzą w twarz” (1 Kor 13,12). Wiara na ziemi jest widzeniem przez zasłonę; niebo będzie spotkaniem bez pośredników.

Łazarz u drzwi

W trzeciej części modlący się porównuje się do Łazarza z przypowieści: Któż poda rękę Łazarzowi leżącemu u Twoich drzwi? Biedny Łazarz leżał u bramy bogacza, okryty wrzodami, pragnąc okruchów ze stołu (Łk 16,20–21). Tu Łazarzem jest dusza, która czeka u drzwi Boga, a bogaczem – sam Bóg, który ma wszystko, czego człowiek potrzebuje.

Wołanie Dokądże, Panie, będziesz zwlekał przypomina Psalm 13: „Dokądże, Panie, całkiem zapominać będziesz o mnie?”. Biblia pozwala na taką szczerość. Modlitwa nie udaje, że czekanie na Boga jest łatwe.

Kajdany pożądliwości i ogień miłości

Ostatnia część mówi o przeszkodach. Modlący się czuje kajdany pożądliwości, których niewolnikiem pozostanie, dopóki Bóg nie ukaże światła swojego oblicza i nie przywróci wolności. To nauka o łasce: człowiek nie wyzwoli się sam, ale może prosić o wyzwolenie.

Ważne jest zdanie: Nie zazdroszczę miłośnikom tego świata. Modlący się nie potępia ludzi, którzy żyją inaczej, ale wybiera inną drogę. Kończy postanowieniem: nie przestanie prosić, dopóki Bóg nie uświęci jego woli. Świętość jest więc przede wszystkim przemianą woli – zgodą na to, czego chce Bóg.

W oschłości i na rekolekcjach

Modlitwa szczególnie pomaga w okresach duchowej oschłości, gdy Bóg wydaje się daleki, a modlitwa pusta. Daje słowa tęsknocie, której człowiek sam nie potrafi wyrazić. Dobrze ją odmawiać podczas rekolekcji, dni skupienia i wieczornej modlitwy. Kto chce pójść dalej, może sięgnąć po całą trzecią księgę O naśladowaniu Chrystusa i czytać ją po jednym rozdziale dziennie.