Kim była święta Elżbieta Węgierska?
Elżbieta urodziła się w 1207 roku w Królestwie Węgier jako córka króla Andrzeja II i Gertrudy z Meranii. Jej dokładne miejsce urodzenia budzi kontrowersje; jako możliwe lokalizacje podaje się zarówno Sárospatak, jak i Pressburg (dzisiejsza Bratysława). Ze strony matki była siostrzenicą świętej Jadwigi Śląskiej, jednej z patronek Polski.
W wieku czterech lat została wysłana na dwór landgrafa Hermana I z Turyngii w Wartburgu, niedaleko Eisenach, jako przyszła narzeczona jednego z jego synów. Po śmierci najstarszego syna została zaręczona z jego bratem Ludwikiem, a w 1221 roku para wzięła ślub – miała wtedy czternaście lat, a on około dwudziestu jeden.
Według wszystkich relacji małżeństwo to było szczęśliwe. Ludwik, który został landgrafem Ludwikiem IV, wspierał hojność swojej żony. Mieli troje dzieci: Hermana, urodzonego w 1222 roku; Zofię, urodzoną w 1224 roku; oraz Gertrudę, urodzoną w 1227 roku, wkrótce po śmierci ojca, która później została opatką w Altenbergu i jest czczona jako błogosławiona.
Jak służyła ubogim na Wartburgu?
Bracia franciszkanie dotarli do Turyngii w latach dwudziestych XIII wieku, a ich ideał ubóstwa zafascynował młodą landgrafową. Od 1226 roku jej kierownikiem duchowym był Konrad z Marburga, surowy kaznodzieja, który wymagał od niej ścisłego posłuszeństwa i samozaparcia.
Podczas głodu w 1226 roku, gdy Ludwik przebywał we Włoszech, Elżbieta otworzyła spichlerze dla głodujących i założyła szpital u podnóża Wartburga, gdzie własnoręcznie opiekowała się chorymi. Na dworze odmawiała spożywania potraw, co do których uważała, że zostały uzyskane w wyniku niesprawiedliwych wygórowanych podatków od chłopów, nawet jeśli powodowało to dla niej zakłopotanie przy stole.
Najbardziej znaną opowieścią o niej jest legenda o różach: niosąc chleb dla ubogich ukryty w płaszczu, została zatrzymana i przesłuchana, a kiedy go otworzyła, chleb zamienił się w róże. Legenda ta pojawia się dopiero w późniejszych źródłach i jest również przypisywana jej prawnuczce, świętej Elżbiecie z Portugalii, ale oddaje ona sposób, w jaki jej współcześni postrzegali jej miłosierdzie.
Co się stało po śmierci jej męża?
W 1227 roku Ludwik wyruszył, by dołączyć do krucjaty cesarza Fryderyka II, ale zachorował i zmarł 11 września w Otranto na południu Włoch. Ta wiadomość głęboko zasmuciła Elżbietę, która spodziewała się ich trzeciego dziecka.
Wkrótce opuściła Wartburg. Źródła nie są zgodne co do tego, czy została zmuszona do wyjazdu przez swojego szwagra Henryka Raspe, czy też sama podjęła taką decyzję, jednak spędziła ciężką zimę w Eisenach wraz z dziećmi. Jej wuj, biskup Ekbert z Bambergu, przyjął ją następnie pod swój dach i miał nadzieję zaaranżować dla niej drugie małżeństwo. Elżbieta odmówiła, zdecydowana pozostać wdową poświęconą Bogu.
W Wielki Piątek 1228 roku, w kościele franciszkańskim w Eisenach, oficjalnie wyrzekła się życia doczesnego, a później przybrała szary habit pokutny związany z Trzecim Zakonem Franciszkańskim. Powierzyła również swoje dzieci opiece innych osób, aby móc żyć w całkowitej biedzie – decyzja ta od tamtej pory pozostaje trudna do zrozumienia dla czytelników jej biografii.
Następnie osiedliła się w Marburgu, na ziemiach przyznanych jej jako wdowie, i założyła szpital poświęcony św. Franciszkowi z Asyżu, kanonizowanemu w tym samym roku. Tam pracowała jako służebnica chorych, opiekując się zwłaszcza najbiedniejszymi pacjentami i tymi, których inni unikali, jednocześnie poddając się surowym wskazówkom Konrada.
Jak szybko została ogłoszona świętą?
Wyczerpana pracą i pokutą Elżbieta zmarła w Marburgu 17 listopada 1231 roku, w wieku dwudziestu czterech lat. Niemal natychmiast zaczęły pojawiać się doniesienia o uzdrowieniach przy jej grobie. Konrad z Marburga zebrał świadectwa, a zeznania jej czterech towarzyszek i służebnic stały się jednym z najważniejszych źródeł dotyczących jej życia.
Papież Grzegorz IX kanonizował ją w Perugii w święto Zesłania Ducha Świętego, 27 maja 1235 roku. W następnym roku jej relikwie zostały uroczyście przeniesione w Marburgu w obecności Fryderyka II, a Zakon Krzyżacki rozpoczął budowę kościoła św. Elżbiety, jednego z najwcześniejszych kościołów gotyckich w Niemczech.
W 1539 r. protestancki landgraf Filip z Hesji usunął jej relikwie z relikwiarza, a następnie zostały one rozproszone. Jej bogato zdobiony, pozłacany relikwiarz pozostaje w kościele św. Elżbiety, a jej święto zostało później przeniesione w kalendarzu rzymskim z 19 na 17 listopada, czyli datę jej śmierci.
Jak dziś upamiętnia się św. Elżbietę?
Niewielu średniowiecznych świętych czci się w tak wielu krajach. Wielka gotycka katedra w Koszycach na Słowacji jest jej poświęcona, a w XIX wieku malarz Moritz von Schwind ozdobił galerię na zamku Wartburg scenami z jej życia. W 2007 roku obchodzono 800. rocznicę jej urodzin w Niemczech, na Węgrzech i w innych krajach.
W 2010 roku papież Benedykt XVI poświęcił jej jedną ze swoich środowych katechez. Przedstawił ją jako wzór dla świeckich i wszystkich sprawujących władzę, pokazując, że wiara i przyjaźń z Chrystusem budują poczucie sprawiedliwości i troskę o najsłabszych.
Jej imieniem nazwane są szpitale, szkoły i zgromadzenia zakonne w całej Europie i Amerykach. Dla wielu katolików pozostaje ona najwyraźniejszym dowodem na to, że świętość można przeżywać w małżeństwie, w żałobie oraz w codziennej pracy polegającej na opiece nad chorymi.