Kim był święty Otmar?
Otmar, którego imię występuje również w brzmieniu Othmar i Audomar, urodził się około roku 689, prawdopodobnie na ziemiach alemańskich w pobliżu miejsca, gdzie później powstało miasto Sankt Gallen. Kształcił się w Raetii i tam przyjął święcenia kapłańskie, a przez pewien czas pełnił posługę w kościele św. Florinusa.
W 719 roku miejscowy właściciel ziemski Waltram powierzył mu celę, w której sto lat wcześniej mieszkał i zmarł Gall, towarzysz Kolumbana. Wokół grobu osiedliła się luźna grupa mnichów, pozbawiona wspólnej reguły i właściwego przełożonego.
Otmar przejął nad nimi opiekę i zbudował klasztor. Zapamiętano go raczej jako założyciela opactwa niż jako następcę, ponieważ przed jego przybyciem istniało jedynie sanktuarium z kilkoma pustelnikami, a po jego odejściu pozostała zorganizowana wspólnota z budynkami, ziemią i jasno określonym celem.
Co zbudował w Saint Gall?
Wprowadził Regułę św. Benedykta, najprawdopodobniej w 747 roku, w ramach reformy instytucji kościelnych, która toczyła się wówczas w Alemanii. Reguła ta obowiązywała w Sankt Gallen aż do likwidacji opactwa w 1805 roku, czyli ponad tysiąc lat później.
Założył również szkołę klasztorną, z której wyrosła biblioteka, dzięki której Sankt Gallen zasłynęło. Biblioteka opactwa przechowuje rękopisy o niezwykłym znaczeniu, w tym słynny plan idealnego klasztoru z IX wieku, a sama biblioteka stoi dziś w miejscu wybranym przez Otmara.
Trzecie dzieło mówi o nim najwięcej. Zbudował on dom dla trędowatych, pierwsze tego rodzaju hospicjum odnotowane na terenie współczesnej Szwajcarii, a tradycja jego troski o chorych i ubogich jest na tyle silna, że przyniosła mu przydomek „ojca ubogich”.
Dlaczego święty Otmar zmarł w niewoli?
Kiedy w połowie VIII wieku zakończyło się podbicie Alemanii przez Franków, na celowniku znalazły się posiadłości opactwa. Dwaj hrabiowie, Warin i Ruodhart, zgłosili roszczenia do ziem należących do Sankt Gallen, a Otmar nie chciał ustąpić.
Wcześniej udał się do króla Franków, Pipina, z listem polecającym i został dobrze przyjęty, co sugeruje, że potrafił bronić swojego opactwa zarówno na płaszczyźnie politycznej, jak i prawnej. Tym razem hrabiowie zadziałali pierwsi. Pojmali go podczas podróży do Konstancji, przetrzymywali w zamku Bodmann, a następnie uwięzili na wyspie Werd na Renie w pobliżu Stein am Rhein.
Zmarł tam 16 listopada 759 roku, po około sześciu miesiącach uwięzienia, i został pochowany na wyspie. Dziesięć lat później mnisi sprowadzili jego ciało z powrotem do Sankt Gallen, a w 867 roku został uroczyście pochowany w kościele zbudowanym na jego cześć. Biskup Salomon I z Konstancji uznał jego kult w 864 roku, zgodnie z praktyką potwierdzania świętości przed wprowadzeniem formalnych procedur kanonizacyjnych.
Dlaczego przedstawia się go z małą beczułką wina?
Cechę tę wywodzi się z opowieści związanej z powrotem jego ciała z Werd. Mnisi, przepływający jezioro w upale, mieli ze sobą tylko jedną małą beczułkę wina, a legenda głosi, że bez względu na to, ile pili, wino nie wyczerpywało się.
Średniowieczni artyści wykorzystali ten motyw, i Otmar jest zazwyczaj przedstawiany jako opat benedyktyński trzymający w jednej ręce pastorał, a w drugiej małą beczułkę. Jest to jeden z bardziej radosnych atrybutów w ikonografii chrześcijańskiej, dzięki czemu stał się naturalnym patronem plantatorów winorośli w regionie winiarskim wokół Jeziora Bodeńskiego.
Po Maurycym i Gallu stał się jednym z najczęściej czczonych świętych w Szwajcarii. Kościoły poświęcone jego pamięci znajdują się w północno-wschodniej części kraju, w Vorarlbergu oraz w południowych Niemczech, a miasto i diecezja Saint-Gall czczą go wraz z irlandzkim pustelnikiem, którego grób strzegł.