Kim według tradycji była św. Maxentia?
Legenda podaje, że Maxentia była córką Malconusa, króla „Szkotów”. We wczesnośredniowiecznej łacinie słowo to zazwyczaj oznaczało Irlandczyków, dlatego niektóre relacje przedstawiają ją jako księżniczkę irlandzką, a inne – szkocką. Przyjęła wiarę chrześcijańską – niektóre wersje podają, że dzięki nauczaniu św. Patryka – i postanowiła poświęcić swoje dziewictwo Bogu.
Jej ojciec obiecał jednak wydać ją za mąż za pogańskiego księcia imieniem Avicin. Aby przed nim uciec, Maxentia uciekła z domu ojca wraz z dwojgiem sług, Barbentiusem i Rosalią. Według opowieści modlili się na brzegu, po czym pojawił się statek, który przewiózł ich przez morze do Galii, gdzie osiedlili się nad brzegiem rzeki Oise w pobliżu Senlis i prowadzili życie pełne modlitwy.
Jak zmarła św. Maxentia?
Avicin w końcu ją odnalazł. Legenda głosi, że najpierw próbował przekonać ją błaganiami i przekupić jej sługi pieniędzmi. Gdy to nie poskutkowało, jego uczucie przerodziło się w wściekłość: chwycił Maxentię za włosy, odciął jej głowę mieczem i zabił również Barbentiusa oraz Rosalię.
Tradycja datuje jej męczeństwo na 20 listopada, ale rok nie jest znany; historycy ogólnie umieszczają to wydarzenie pod koniec V wieku. Podobnie jak św. Denis z Paryża, Maxentia jest opisywana jako cefaloforka: legenda głosi, że wstała, wzięła swoją odciętą głowę w dłonie i zanieśli ją do miejsca, w którym miała zostać pochowana.
W późniejszym czasie w miejscu, gdzie rzekomo zginęła, przy drodze do Senlis, wzniesiono kaplicę, która stała się celem corocznej pielgrzymki. Dzisiejsza ulica Rue Sainte-Maxence zachowuje pamięć o tym miejscu, położonym w pewnej odległości od kościoła, w którym została pochowana.
Dlaczego miasto nosi nazwę Pont-Sainte-Maxence?
Miasto powstało w miejscu, gdzie stara rzymska droga przecinała rzekę Oise, a grób świętej wkrótce stał się jego sercem. Już w dokumentach z VIII wieku miejsce to określano jako ziemie św. Maxentii, co świadczy o tym, że kult tej świętej był głęboko zakorzeniony we wczesnym średniowieczu. Późniejsza tradycja głosi, że Karol Wielki odwiedził jej grób i obdarzył lokalny kościół darami, choć nie da się tego zweryfikować.
Co ciekawe, główny kościół miasta był początkowo poświęcony św. Piotrowi; dopiero później przyjął nazwę Sainte-Maxence, którą nosi do dziś. Maksencja jest nadal czczona jako patronka zarówno miasta, jak i parafii, a drukowane hymny i teksty prozatorskie ku jej czci, zachowane w Bibliotece Narodowej Francji, pokazują, jak żywe pozostało to nabożeństwo. Wspomina o niej również Alban Butler w swoim dziele „Żywoty świętych” w kontekście tego miasta.