Kim był Edmund z Abingdon?
Edmund urodził się w Abingdon, należącym wówczas do hrabstwa Berkshire, prawdopodobnie około 1174 lub 1175 roku. Jego ojciec, Reginald, był kupcem, a matka, Mabel, zapisała się w pamięci surowym i pełnym modlitwy stylem życia. Według biografów jego ojciec wycofał się później do klasztoru w Eynsham, a dwie z jego sióstr wstąpiły do zakonu.
Studiował w Oksfordzie i Paryżu, a następnie wykładał sztuki wyzwolone w Oksfordzie. Roger Bacon napisał później, że Edmund jako pierwszy wygłaszał tam wykłady na temat „Sofistycznych refutacji” Arystotelesa, co stawia go w gronie pionierów nowej nauki na uniwersytecie. Po kilku latach zwrócił się ku teologii, uzyskał tytuł magistra teologii i wykładał również tę dyscyplinę.
Jakie legendy krążą o jego latach studenckich?
Jego średniowieczni biografowie, piszący wkrótce po jego śmierci, zachowali kilka opowieści o jego pobożności. Według jednej z nich, spacerując samotnie po łące w pobliżu Oksfordu, ujrzał Dzieciątko Jezus, które przywitało się z nim i poprosiło, by każdej nocy rysował imię Jezusa na swoim czole. Inna opowieść głosi, że włożył pierścień na palec figury Matki Boskiej na znak, iż oddał swoje życie Bogu w czystości.
Relacje te należą raczej do tradycji hagiograficznej niż do udokumentowanej historii. Odzwierciedlają one jednak to, co jego współcześni najbardziej w nim podziwiali: był to uczony człowiek, który intensywnie się modlił, żył skromnie i był hojny wobec potrzebujących. Jedna z opowieści głosi, że pozostawiał opłaty uiszczane przez swoich uczniów na parapecie okna, aby każdy w potrzebie mógł je zabrać.
W jaki sposób został arcybiskupem Canterbury i dlaczego popadł w konflikt z królem?
W latach 20. XIII wieku Edmund został skarbnikiem katedry w Salisbury, a w 1227 roku powierzono mu zadanie głoszenia krucjaty w Anglii. Kiedy zwolniła się stolica biskupia w Canterbury, odrzucono kilku kandydatów, zanim papież Grzegorz IX zatwierdził jego kandydaturę jako kompromisowe rozwiązanie. Został wyświęcony na arcybiskupa 2 kwietnia 1234 roku, mając już około sześćdziesięciu lat.
Jego lata jako arcybiskupa łączyły odwagę z konfliktami. Wkrótce po wyświęceniu stanął w opozycji do króla Henryka III w sprawie wpływów zagranicznych doradców i pomógł przywrócić pokój między królem a zbuntowanymi baronami. Później popadł w konflikt z królem w sprawie królewskiej kontroli nad Kościołem, z mnichami z własnego klasztoru katedralnego w Canterbury oraz z legatem papieskim Ottonem, którego misja w Anglii ograniczała jego władzę. Sprzeciwił się również, gdy siostra króla, Eleonora, która złożyła śluby czystości, wyszła za mąż za Szymona de Montfort.
Dlaczego święty Edmund zmarł we Francji?
Wyczerpany tymi sporami Edmund opuścił Anglię w 1240 roku i udał się do opactwa cystersów w Pontigny w Burgundii, które wcześniej udzieliło schronienia zarówno św. Tomaszowi Becketowi, jak i arcybiskupowi Stephenowi Langtonowi podczas ich wygnania. Tam zachorował, ponownie wyruszył w drogę i zmarł w Soisy, niedaleko Provins, 16 listopada 1240 roku. Został pochowany w Pontigny, gdzie jego ciało spoczywa do dziś i gdzie Francuzi znają go jako świętego Edme.
Wkrótce rozeszły się wieści o cudach przy jego grobie, a papież Innocenty IV kanonizował go 16 grudnia 1246 roku. Jego krótki traktat duchowy, „Speculum Ecclesiae” („Zwierciadło Świętego Kościoła”), był szeroko rozpowszechniany w języku łacińskim, francuskim i angielskim, ucząc zarówno duchownych, jak i świeckich, jak medytować nad Bogiem i życiem Chrystusa. W Oksfordzie jego imię nosi St Edmund Hall, ostatnia zachowana średniowieczna sala akademicka uniwersytetu, podobnie jak St Edmund’s College w Cambridge.