Kim był święty Hitto?
Hitto pochodził ze szlacheckiej rodziny alemańskiej z Thurgau, w pobliżu Jeziora Bodeńskiego, na terenie dzisiejszej północno-wschodniej Szwajcarii. Jako chłopiec uczęszczał do szkoły przy opactwie św. Gallena, jednego z najważniejszych ośrodków nauki we wczesnośredniowiecznej Europie. Później przyjął święcenia kapłańskie i pełnił posługę duszpasterską w regionie, zanim sam wstąpił do wspólnoty monastycznej.
Nigdy nie napisano żywotu Hitto, a data jego śmierci pozostaje nieznana; żył jeszcze po 926 roku i prawdopodobnie zmarł około połowy X wieku. Jego imię pojawia się w lokalnych kalendarzach świętych 24 listopada. Nigdy nie został formalnie kanonizowany, a jego kult pozostał lokalny, ściśle związany z pamięcią o jego siostrze.
W jaki sposób Hitto pomógł swojej siostrze Wiboradzie?
W „Żywotach Wiborady” opisano bliską więź między bratem a siostrą. Podczas gdy Hitto studiował, ona wspierała go, wysyłając mu ubrania i inne niezbędne rzeczy; mówi się też, że sama oprawiała jego książki. W zamian za to zaczął uczyć ją psalmów, które w tamtych czasach stanowiły podstawę zarówno modlitwy, jak i nauki.
Opowieść zawarta w najwcześniejszym „Życiorysie” głosi, że Hitto stał się niedbały po nauczeniu jej pierwszych czterdziestu dziewięciu psalmów, aż pewna wizja przypomniała mu o jego obowiązku i kontynuował nauczanie, przekazując jej pięćdziesiąty psalm. Ta sama relacja mówi, że pozostałe psalmy nauczyła się dzięki boskiej inspiracji. Inny epizod opisuje, jak śpiewała wraz z nim podczas mszy w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, kiedy nie miał nikogo innego do śpiewania.
Po śmierci ojca Wiborada opiekowała się matką, a także pielęgnowała chorych nieznajomych, których Hitto przyprowadzał do rodzinnego domu. Pierwsza „Biografia” odnotowuje pielgrzymkę do Rzymu, którą brat i siostra odbyli razem. Zgodnie z tą samą tradycją to właśnie za radą Wiborady Hitto ostatecznie wstąpił do opactwa św. Gallena jako mnich.
Co uczynił Hitto po męczeńskiej śmierci Wiborady?
W 912 roku Wiborada przybyła do St. Gallen, a w 916 roku zamknęła się jako pustelniczka w celi przy kościele św. Mangen. Ostrzeżeni przez jej wizje mnisi przenieśli swoją bibliotekę i skarby w bezpieczne miejsce przed najazdem Węgrów w 926 roku, ale ona odmówiła opuszczenia swojej celi. 1 maja 926 roku najeźdźcy wtargnęli do środka i ją powalili; następnego dnia zmarła w wyniku odniesionych ran.
Rok później opat powierzył Hitto, który wówczas sprawował pieczę nad kościołem św. Mangena, zadanie obchodzenia rocznicy jej śmierci jako świętej dziewicy. Jest to jeden z najwcześniejszych przejawów jej publicznego kultu, który doprowadził w 1047 roku do jej kanonizacji przez papieża Klemensa II. Hitto stał zatem u samych początków kultu swojej siostry.
Tradycja dodaje, że Hitto zasadził koper włoski na grobie Wiborady i że pozostawał on zielony i kwitnący przez całą zimę. Najwcześniejsze Żywot Wiborady, napisane w St. Gallen w X wieku, opierał się na świadectwach, w tym na jego własnym. W ten cichy sposób brat, który niegdyś uczył ją psalmów, stał się strażnikiem jej pamięci.